ايام به كام بود بي هيچ تعلق خاطري و مستغرق در ناز و نعمت از براي صحت حصول ماه به ماه مواجبمان از تصدق هدفمندي يارانه‌ها. هيهات كه چندي پيش، شبانگاهان نواي كوبه در، از خواب بي‌خوابمان كرد. كورمال كورمال پله‌ها يك به يك طي طريق كرديم و در گشوديم و كس نديديم جز مرقومه‌اي پيچيده در لفافه‌! پس لفافه سرگشوديم و مرقومه خط به خط بخوانديم و شعف بر ما مستولي گشت. انگشت حيرت به دهان گرفتيم از حكمت چنين رسمي در اين بلاد كه شبانه بي هيچ نام و نشاني در خانه‌ات مي‌كوبند و بي‌هيچ چشم‌داشتي، نويد هزار گز زمينت مي‌دهند!

پس اي گروه مومنين و مومنات، خوش بخسبيد كه عنقريب در ايام صيف، همايان سعادت فوج فوج بر در منزلتان فرود خواهند آمد و قباله زمين بر شمايان عرضه خواهند كرد و رستگار خواهيد گشت كه "تا يار كه را خواهد و ميلش به كه افتد"...